چگونه کرونا ویروس گرفتم؟؟؟

در این یادداشت می‌خوام براتون بگم که چگونه به کرونا ویروس مبتلا شدم و این بیماری چه علایمی داره و این‌که چه داروهایی می‌تونه در درمان این بیماری بهتون کمک کنه. پس با من باشید تا از تجربیاتم از این پاندمی براتون بگم.

شاید همه‌ی ما این جمله که می‌گوید «سخت است برای کسی که آتش گرفته و میدود توضیح از سوختن بدهی.»

و شاید بسیاری از ما آن را تجربه کرده باشیم و از قضاوتمان گاهی خجالت کشیده باشیم و البته گاهی نه…

من این‌بار می‌خواهم از تجربه خودم از سوختنم و از قضاوت کردنم بگویم.

من به‎عنوان یک فرد تحصیلکرده در حوزه‎ی بهداشت و درمان و به‎عنوان کسی که رو در روی مبارزه با کرونا در این روزهاست در مهلکه افتادم، بله مهلکه‌ای سخت.

ماجرای انتقال ویروس کرونا به من

همه چیز از باز شدن ناگهانی و بی‌مهابای اماکن پر خطر شروع شد و حضور خیلی از ماها در این اماکن. من که در قسمت آلوده و کلینیک کرونا کار می‌کردم و نمونه می‌گرفتم از اسفند تا تیر با رعایت اصول ساده و مهم مبتلا نشدم تا آنجا که خیلی اتفاقی یکی از اعضای خانواده لطف فرموده در باشگاه فوتبال، حدود ۲۴ نفر آدم در محیطی مسقف دور هم جمع شدند و ویروس نا فهمیده و ناخواسته در یک ملاقات ۴۵ دقیقه‌ای در ماشین و روشن کردن کولر و بسته شدن پنجره‌های ماشین از اعضای خانواده‌ام به من منتقل شد. خیلی راحت از فرد ناقل بدون علامتی که پس از ۴ روز علامت‌دار شد به من که ۶ روز پس از دیدارمان علامت‌دار شدم این ویروس منتقل شد.

شاید تا قبل از ابتلای خودم درکی از ویروس نداشتم ولی می‌گویم سوختن را تجربه کردم.

بروز علائم کرونا ویروس در من

۶ روز پس از ملاقاتم با فرد مشکوک در محل کار احساس سرما کردم و کولر اتاقم را در چله‌ی تابستان خاموش کردم سپس احساس خستگی غیر قابل وصفی به سراغم آمد که هر کسی اگر باهوش باشد می‌فهمد با خستگی‌های عادی فرق دارد. سریع شستم خبر داد و چون برادرم گفته بود تب کردم فهمیدم کروناست. وقتی به خانه برگشتم سریعاً خودم را از اعضای خانواده دور کردم. ماسکم را بیرون نیاوردم و حتی برای خوردن ناهار سر میز نرفتم. اتاق کوچکی را انتخاب کردم و منتظر بروز علائم شدم. بدن درد تا شب به سراغم آمد.

خستگی و ضعف و بی حالی نیمه های شب، تب ۳۹ درجه و لرز همگی علائمی بودند که من آن‌ها را حس می‌کردم. تا صبح صبر کردم به کلینیک رفتم و تست حلق دادم. در کمتر از ۲۴ ساعت کل حس بویایی و چشایی‌ام از بین رفت و برایم ۱۰۰ درصد محرز شد که مبتلا شدم.

و اما از آن‌جایی که برای کرونا درمانی وجود ندارد، باید بگویم عملاً از روز پنجم بیماری به بعد منتظر بدتر شدن حالتان باشید و دقیق ۱۴ روز باید بجنگید. هر روز یک علامت، هر روز یک اثر و هر روز یک مدل درد.

داروهایی که برای درمان ویروس استفاده کردم

برای شروع ناپروکسن ۵۰۰ و استامینفون ساده ۵۰۰ هر ۸ ساعت، دردها و تب که شدیدتر میشد این زمان کوتاهتر به ۴ یا ۶ ساعت هم می‌رسید. منتظر سرفه شدم که اگر آغاز شد هیدروکسی کلروکین را شروع کنم که خوشبختانه من درگیری خفیف ریه داشتم و سرفه آنچنانی نکردم و عطای کلروکین پر عارضه را به لقایش بخشیدم ولی برادرم دوره ۵ روزه را مصرف کرد که انصافاً در بهبودش مؤثر بود.

“خوردن زیاد مایعات را اصلاً فراموش نکنید”

از روز پنجم تب و لرز و بدن درد قطع شد و معده درد و بیرون‌روی و سر درد به سراغم آمد و تا امروز که روز دوازدهم مریضی من است همچنان ادامه دارد و بصورت علامتی درمان می‌کنم. یعنی هر وقت علائم شروع شد مسکن و داروهای معده و روده می‌خورم.

به دلیل اینکه ویروس به کلیه فشار می‌آورد مایعات هر لحظه و دقیقه به زور مصرف می‌کنم جوری که ادرار رقیق رقیق باشد. کالری‌گیری ویروس بسیار بالاست و تعریق از روز ۶ یا ۷ شروع می‌شود. بدن حس ضعف و تخلیه‌ی کامل قوای جسمانی دارد و بی‌تعارف اگر تغذیه‌تان را فول نکنید از پروتئین و ویتامین و سبزی‌های تازه و میوه و … کارتان زار می‌شود.

نکاتی که در هنگام مواجه با این بیماری باید به آن عمل کنید

کرونا دارو ندارد ولی من دارویش را می‌دانم چون درکش کردم. تغذیه تغذیه تغذیه و حفظ روحیه.

من خودم را در خانه ای جداگانه قرنطینه کردم. ولی برای کسانی که این را تجربه می‌کنند و درگیر بیماری هستند و اطرافیان این را بگویم بیمار کرونایی را در اتاق تنها رها نکنید و از او فرار نکنید. ماسک ساده بزنید تهویه اتاقش مرتب باشد و در اتاق اگر نیمه باز هم باشد هیچ هیچ مشکلی پیش نمی‌آید. بگذارید بیمار عزیزانش را از روبرو با فاصله ۲ متری ببیند چون از عوارض ویروس اختلال اضطرابی و افسردگی‌ست و مریض اگر از کرونا نمیرد از اضطراب و بی‌اشتهایی و تنهایی محبوس شدن در اتاق خواهد مرد. این را تجربه کردم که می‌گویم.

کرونا را جدی بگیریم و تجربه‌ی شخصی این حقیر را به‌عنوان یک بیمار کرونایی که خودش در خط مبارزه بود و است جدی‌تر بگیریم.

ماسک فراموش نشود به امید رهایی جهان از شر این ویروس.

یادداشت‌های دیگر از پریسا عینی را در این صفحه دنبال کنید.

اگر علاقمند به یادداشت‌های ما در زمینه بهداشت هستید از اینجا می‌توانید به آن‌ها دسترسی داشته باشید.

“لطفاً به این یادداشت امتیاز دهید.”