نقد تابلوی تاکستان سرخ اثر ونگوگ

وینست ویلم فان خوخ ملقب به ونسان ونگوگ نقاش پست امپرسیونیسم هلندی (۱۸۹۰_۱۸۵۳ م) در سال‌های زندگی اش هیچ اثر خود را نفروخت و تنها اثر فروخته شده‌ی او تابلوی تاکستان سرخ است. به همین دلیل امروز می‌خواهم که به نقد تابلوی تاکستان سرخ اثر ونگوگ که یکی از نقاشان معروف و مهم در سبک خود و قرن نوزدهم است بپردازم. با من باشید.

شناسه اثر :

تابلوی تاکستان سرخ در سال ۱۸۸۸م به سبک پست امپرسیونیست کشیده شده است و امروزه در موزه هنرهای زیبا پوشکین (Pushkin Museum)، مسکو نگه‌داری می‌شود و اندازه‌ی آن ۹۳*۷۵ سانتی‌متر است و آن را آنابوش (خواهر اوژن بوش _ نقاش بلژیکی و دوست ونگوگ) خریداری کرده بود.

هدف ونگوگ از تابلوی تاکستان سرخ :

در نقد تابلوی تاکستان سرخ اثر ونگوگ باید ذکر کنم که این اثر تأثیر بسزایی روی نقاشان پسا دریافتگرای پس از خودش داشته است، ونگوگ از رنگ‌های زرد، قرمز، سبز، بنفش، آبی، نارنجی استفاده کرده است، فرم‌ها انتزاعی هستند و رنگ‌ها ارزش رنگی دارند

هدف او سر زندگی و تحرک در زندگی بوده است نه صرفاً منظره طبیعی! البته این نقاشی ذهنی است.

 بررسی دقیق‌تر به نقاشی تاکستان سرخ :

ونگوگ خط افق را بالای صفحه در نظر گرفته و همین مسئله باعث شده بخش اعظم کار تاکستان باشد.

تشعشعات خورشید را با تاچ‌های پیاپی کشیده است به طوری که تاچ‌ها هرچه دورتر می‌شوند کمرنگ‌تر و درنهایت محو می‌شوند که این از تکنیک ونگوگ است.

در خط افق دو خانه و تک درختی را به تصویر کشیده است که حس دوردست و فاصله را به خوبی القا می‌کند.

درسمت راست، نهر و سایه افتان درختان و کارگران را شاهدیم.

و درسمت چپ درختان را به رنگ سبز روشن قرار داده و ریتم و ترتیب درختان چشم بیننده را به سمت راست هدایت می‌کند.

ونگوگ شیفته نور شهر آرل شده بود و این علاقمندی در تابلو به خوبی نمایان است، ضربه قلم‌های او کوتاه است و از تاچ‌های بلند پرهیز کرده است.

کارگران، خوشه‌های انگور را با دست می‌چینند، غمگینی را در اثر مشاهده نمی‌کنیم و هیجان را منتقل می‌کند، تعادل کاملی در اثر حکم فرماست و تمامی قسمت‌ها با یکدیگر ارتباط دارند و جایی در کادر سنگینی نمی‌کند.

جهت خطوط :

تمامی خطوط به کار رفته صاف، مستقیم و یا مایل به صاف هستند. دلیل این انتخاب می‌تواند گویای مقاومت و ایستادگی کارگران در زندگی باشد، خطوط سراسر آرامش را در مخاطب ایجاد می‌کند و هنرمند این خلاء را با رنگ‌ها جبران کرده است.

چه احساساتی را از فرم‌ها و رنگ‌ها دریافت می‌کنیم؟

او نقاشی کارگران را تا جایی که به نقطه تبدیل می‌شوند ادامه داده است، ونگوگ بی‌آنکه به جزئیات بپردازد جنسیت فرم‌ها را رسم کرده است.

زن بودن کارگران، خشکی برگ‌ها، روان بودن نهر، فضای ظهر و گرما و فردی که درنهر قرار دارد حس گرما را تشدید بخشیده است و این‌ها کاملاً ملموس و آشکارند.

هیچ جای اثر امضاء نقاش را ملاحظه نمی‌کنیم، جایگذاری رنگ آبی در کنار رنگ زرد و قرمز جسارت نیاز داشت و همین روش‌هاست که جسارت ونگوگ را مورد ستایش قرار داده است، به رنگ آبی خود سفید اضافه کرده تا جایی که رنگ آبی را خنثی نموده است.

نگاه گوشه چشمی به شخصیت ونسان ونگوگ

ونگوگ شرایط روحی خوبی نداشت و احساساتش را با نقاشی سیراب می‌کرد و شرایط روانی ناآرام او درکنار شرایط روحی آرام او باعث خلق چنین آثاری شده بود. ناگفته نماند که او درهمان سال به برادر خود تئو ونگوگ در مورد خراب شدن شراب‌ها نامه‌ای فرستاده بود. شاید ارتباطی بین آن نامه و تابلوی تاکستان بوده باشد.

ونگوگ در سن ۳۷ سالگی فوت می‌کند او در جوانی دلال آثار هنری بود دلیل مرگ او هنوز مشخص نیست. بعضی‌ها بر این باورند که او خودکشی کرده و برخی می‌گویند شاید یک تصادف بوده باشد.

یادداشت‌های دیگر از سارنا اسماعیلی را اینجا دنبال کنید.

اگر علاقه‌مند به هنر هستید توصیه می‌کنیم یادداشت‌های هنر را از دست ندهید.

لطفاً به این یادداشت امتیاز بدهید.